İlk yalanın tohumu atıldı dün gece hani şu tüm zamanların en büyük günahı denilen yalan evet o her şey ve hiçlik onun üstüne kurulu. Peki ben eve ekmekle yalan götürmeyi ondan öğrendiğim için mi bunu da göğsümde yumuşatma çabam. Yoksa kendimden bile daha çok sevmek mümkün olduğundan mı? Herkes yalan söyler söylemesine de Yalan ile sevgi yan yana durabilir mi? Biri ötekine sırtını yaslayabilir mi? Kalbimin odacıklarındaki aynaları buna inandırmaya yetecek kudrette güce sahip

Geçtiğimiz sene, dünya ağrımın şahidini aldı benden; yaşam irademin kaynağını, yaşama istencimi, evimi.. Gözlerimdeki tüm ışıltı, ölümün zifiri karanlığına karıştı. Bak boğazım üşüyor şimdi- belki gelirsin diye saçlarımı da kurutmadım zaten, Takvimler yeni bir seneyi gösterirken, sevdiğim adam geçmişte kalıyor- gücüm yetmiyor zamanı durdurmaya. Yokluğunda bile bütün hayatım senin sevginle sarıp sarmalanıyor. sanki bu sevgi bir battaniye değil de bir kefen. Senden sonra biri g

“Zamanın Ağırlığı Metaforu”, günlerin saat değil bir yük gibi aktığı anlarda insanın görünmeyen iç iklimini ve varoluş sancısını anlatır: anlamın azaldığı, soruların çoğaldığı, sabrın sınandığı yer. “Kendini bil” çağrısıyla öfke ve umutsuzluğun köklerini yoklar; Sartre’la başkalarının bakışını, Stoacılıkla kontrol alanına dönmeyi, Camus’yle “neden” sorusunu, Rilke ve Yunus Emre’yle iç çatışmayı okur. Yazmak, kaçış değil yüzleşmedir; tutunamayanlar için anlam küçük eylemlerle

Kan kustum defalarca; “Tanrı’nın bahşettiği bir lütuf” dediler. Ciğerimi delip geçen bir acıyla sırtımı yaslayacak bir yer bulamadım. Hangi cengin ortasında kaldım? Niçin savaşmam gerekti? Kim ki bu— beni sınama cürretini gösterdi? Hangi vakit aynı acının paydaşı olduk? Ciğerimiz nasıl söndü? Kalbimiz ne vakit böyle güçsüz düştü? Bir yıl mı geçti yoksa zaman, kendi kuyruğunu mu ısırdı? Kaç yüzyıl.. Kaç acı geçti yedimin üstünden? Ben yine, doğduğum gün, en güzel yaşımda, ölme

hiçliğim bu soğuk sabahların tehdidi altında her salise bir veda avuçlarımda kıvranıyorken bu karanlık perde de bizi saklı tutuyor zihnimin yankıları durmadan fısıldıyor: "nasıl olsa yiteceksiniz" diye kendi dünyamın saf kabuğunda saklanırken, beni inançsızlığımdan alıkoydun. ne tuhaf, kalbim acının taşından yontulmamış meğer. "sen bana bu dünyada başka bir hayatın da mevcut olduğunu öğrettin" avuçlarından saçlarıma uzanan o yolda sanki çocukluğumun düğümünü açıyor parmakları

Behice Boran, Türkiye’de sosyolojik düşünce, kadın aydınlanması ve sosyalist mücadelenin öncü ismi olarak yaşamı, eserleri ve mirasıyla inceleniyor.

"Yanan gecelerin, suskun cümlelerin ve yüzüne yapışmış bir tebessümün hikâyesi." Düştüm, tutan olmadı elimden, kendimde değilim bir süredir zaten. İçimde yankılanıyor aynı kelimeler, “Neyse boş ver” dedim, boşluk doldu yeniden. Sustukça çürüdü her cümlem, Acı bir tebessümle, maskem oldu çehrem. Kimse bilmez, kaç gece yandım da Kaç sabaha aldandım. Sokaklar bilir, kaç gece geçtim, bir elimde sigara, bir elimde geçmişim. Uyumak için kokuna hasret çekmişim, rüyalarım bile artık

SOS104 Sosyolojide Metin Okumaları II Ad- soyadı: ADÜ Sosyoloji Lisans Öğrencisi, Rumeysa Uzunoğlu KONU: Ders Kitaplarında Toplumsal Cinsiyet 1. Bibliyografya: Firdevs Gümüşoğlu, lisans eğitimini İstanbul Üniversitesi Sosyoloji Bölümünde tamamlamıştır. Yüksek lisans derecesini ise Siyasal Bilgiler Fakültesi Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler Bölümünden almıştır. Yüksek lisans tezinde Ders Kitaplarında Toplumsal Cinsiyet konusunu çalışmıştır. Doktorasını Mimar Sinan Güz

Gece beş, sokak uykuda, asfaltın üstünde ayak sesim yankıda. Hava soğuk, şehir yorgun, bir tek ben uyanığım ve bir de balkon. Beş katlı bir suskunluğun, dördüncü katında yanıyor ışık. küçücük bir balkon korkuluğuna omzunu dayamış, sanki içeri sığamamış da dışarı taşmış. Perdenin ardında kim var bilmiyorum, belki uyuyamayan bir kalp, belki onun için dün bitmemiş, belki yarına başlamaya korkuyor. Bir yandan dert kokuyor o balkon: Unutulmayan anılar hatırına, hafıza gece nöbetin