Diriden Çok Ölü Arkadaşım Var

Bazı insanlar ölünce gitmez; masada boş bir sandalye, gecede eksik bir ses, kalpte kapanmayan bir mezar olarak kalır. İnsan en çok da yanındayken konuşamadıklarının sessizliğiyle yaşar.

Diriden çok ölü arkadaşım var, adları içimde kapanmayan mezar. Sustukça bir bir büyüyen hatıralar, zihnimde bir gülen bir ağlayan anılar.

Sanki hiçbiri daha ölmemiş gibi, sanki hiçbiri benden gitmemiş gibi; kapı çalsa dönecekler gibi, çayları soğumamış, yatakları hazır gibi.

Oysa toprak aldı seslerini benden, gece aldı yüzlerini gözlerimden. Dizlerim çözüldü; tabutu aldılar usulca ellerimden, Bir ben kaldım, aynı yokluğa bakan âdem.

Diriden çok ölü arkadaşım var, hepsi içimde sessizce yaşar. Ya gönlüm, bu gece de yıkılmamayı başar; neden tüm faniler ölümsüz gibi yaşar?

Her akşam aynı masada çoğalır keder, bir sandalye boş kalır, bir nefes eksilir gider. Ben yaşarken ölenlerdenim bilmezler, gidenin yokluğu kalanda ömür sürer.