Herkes Gider Mi?

Geçtiğimiz sene, dünya ağrımın şahidini aldı benden;

yaşam irademin kaynağını,

yaşama istencimi,

evimi..

Gözlerimdeki tüm ışıltı,

ölümün zifiri karanlığına karıştı.

Bak boğazım üşüyor şimdi-

belki gelirsin diye

saçlarımı da kurutmadım zaten,

Takvimler yeni bir seneyi gösterirken,

sevdiğim adam geçmişte kalıyor-

gücüm yetmiyor zamanı durdurmaya.

Yokluğunda bile bütün hayatım

senin sevginle sarıp sarmalanıyor.

sanki bu sevgi

bir battaniye değil de

bir kefen.

Senden sonra biri girdi hayatıma—

çok küçük bir yerden:

saçlarımı kuruttu zarifçe

Ne tuhaf gidişinden dört ay sonra tanıştık.

Ben yasımı sakladım, o sessizliğimi duydu.

Kuruttu saçlarımı, ama içimdeki acı yerinden oynamadı.

Şimdi ne zaman sevmeye kalksam yaşamı

ne zaman cüret etsem aşık olmaya,

gidişin geliyor aklıma;

susuyorum, duruluyorum

Sanki dudaklarıma adınla mühür vuruluyor.

Onun yanında bile

senden ödünç yaşıyorum.

Çünkü ne zaman şarabıma düşen bir gözyaşının sahibini,

"övgüye layık" bir adamı sevsem terk edildim.

Şimdi en ufak bir göz kaçırış,

en ufak bir sevgisizlik,

en ufak bir gidiş

en ufak bir soğukluk

perçinliyor ruhumu.

Giden kim olursa olsun

sanki ben yine senin tarafından terk ediliyorum.

Ne zaman canım bir şeye sıkılsa

sana dağlanıyor yüreğim.

Ne zaman seni özlesem

üşüyor bedenim ve ısınmıyor ellerim.

İnandığım biri var - evet.

Bana geleceği tasavvur ettirebilen,

fakat eksik bir şeyler var,

veyahut fazla.

Ben geleceği tasavvur ederken

bir parçam benden habersiz kapıda bekliyor:

gidecek olanı uğurlamak için.

Düşecek bir uçurum arıyorken

yabancıların en yakınına tutundum;

tutundukça anladım: ben aslında tutunmuyor,

ölümün provasını yapıyorum

Herkes gider ya,

bırakıp gitmesini bekliyorum usulca.

Yanımda kim olursa olsun,

takvimler neyi gösterirse göstersin,

elimi kim bırakırsa bıraksın

ben yine yapayalnız kendimi

seni ararken,

seni özlerken buluyorum.

Kanaya kanaya

yalnız senin için yaşıyorum.

Seni çok seviyorum.