Ölüm, yas ve özlem duygularının iç içe geçtiği bu şiir; kaybedilen arkadaşların ardından kalan sessizliği, hatıraların insanın içinde nasıl yaşamaya devam ettiğini ve yokluğun gündelik hayatın en sıradan anlarına nasıl sindiğini anlatıyor.

“Zamanın Ağırlığı Metaforu”, günlerin saat değil bir yük gibi aktığı anlarda insanın görünmeyen iç iklimini ve varoluş sancısını anlatır: anlamın azaldığı, soruların çoğaldığı, sabrın sınandığı yer. “Kendini bil” çağrısıyla öfke ve umutsuzluğun köklerini yoklar; Sartre’la başkalarının bakışını, Stoacılıkla kontrol alanına dönmeyi, Camus’yle “neden” sorusunu, Rilke ve Yunus Emre’yle iç çatışmayı okur. Yazmak, kaçış değil yüzleşmedir; tutunamayanlar için anlam küçük eylemlerle