Hiyam düşer sandılar içime, sığınacak bir harabe edası taşıyan gözler olsa da, söz konusu değil hiçliğimden geçemem vaz. Çünkü "Weltschmerz"i giyindim, göğsümün tam ortasına yerleşti. Üç kez gömüldüm dünyaya. Lenflerimde sakladım hem seni, hem kendimi; ciğerlerimde, ölü kelebeklerle birlikte, acı sıçrıyor cümlelerime. Son yokuşlarda benimle ol diye boynuma seni işledim. En iyi sen biliyorsun, birtanem, vakti zamanında tırnaklarımı geçirdim yaşama; fakat gülünç bir acı döngüsü

senden yoksun olduğumu bilmez kimse yamacındaki o eski güzelliğimi tanıyamaz gayrı nasıl bilsin?  şahit olmadı bu şehirde kimse bizim yarattığımız fanusa gözlerinden gözlerime yansıyan ışıltıya denk düşemedi hiç kimse bu yüzdendir düz bir zaman çemberinin içinde zavallı insanoğlundan sakınışım seni ölümün herkesin başına gelecek sâfi bir yaşam koşulu olduğunu yedi yaşımdan beri biliyorum ancak öyle parçalandı ki ruhum ömründen feragat edip bana bir ömür yaratmış olduğun halde