Ölüyorsun

Bir akşamüstü adın bir mısrada geçince

Susuzluğum çıkıyor günyüzüne

Açlığım beliriyor ruhumun her köşesinde

Hiç görmediğin evim,

hasretten bir dumanla kaplanıyor.

Küçük bir kız çocuğunun ıslak

dökülmüş kirpiklerine rastlıyorum

zavallı evin her köşesinde.

Bugünlerde değil, her gün

acın acıma,

etin etime katılıyor.

Ölülüğün bedenime

Ömrüm ömrüne biat ediyor.

Öyle seviyorum seni

Sislidir

Ömürlüktür

Kara bir hücredir hasretim

Lekeli bir kadehe karışan ucuz bir şaraptır.

Eski bir dumana karışan küldür hasretim

Biliyorum ölümüm bundan olacak.

Ne güzel!

Neden mi?

Sen yoksun.

Sevdiğim beni bir şiir dizesine koydu,

sen yine yoktun.

Saçlarım kırıldı,

Gözlerim yaşlandı

Sen yine yoktun.

Kalk

Kafamın içindeki eski bir hatıra değilsin sen

Kalk.

Sevmekte olduğum kimse tanıyamacak mı seni?

Sendeki beni kimse bilmeyecek mi?

Kara bayram geçti üstümüzden

Kalk bak

Üstünü en sevdiğin çiçekler örtmüş

Sen yine de üşüyorsun

Bize ısınmak namümkün.

Olmayan bir Tanrıyla barışmayı bir kenara bırak

Kendimle bile sensiz barışamıyorum.

Sana zaten küsemiyorum.

Bekliyorum kabuslarımdan kurtulup

Bir düşe uyanmayı

Elbet senin sağ salim olduğun bir düşe

Olmuyor.

Her gün ölüyorsun

Bu sabah yine öldün,

Dün gece uyurken de ölüydün

Yarın tekrar tekrar öleceksin.

Olmuyor.

Elimi son bıraktığında

İçine kapanık bir çocuktum

Şimdi kendi gölgesinden kaçınan bir yetişkin.

Her zaman olduğu gibi

Beni kendimden koru

Beni dünyanın geri kalanından,

yokluğundan koru.

Ciğerlerimde küllerini taşıyorum.

Kalk o topraktan

Bak, gidişin beni yaralı bir şair yaptı.

Seni ise ölü bir şiir.